De tijd gaat altijd veel te snel als je het naar de zin hebt.
Naar Turkije ging de reis. Zon, zee en strand was ons vooruitzicht. Een prettig vooruitzicht aangezien het weer hier niet echt zomers genoemd kan worden.
Spike ging logeren bij zijn vriendje Bobby, waar hij het reuze naar zijn zin gehad heeft.
Het vliegen vond Owen helemaal geweldig. Hij vond het "cool" dat het vliegtuig zo hard kon rijden, maar hij kon harder met zijn quad.
Het opstijgen en het landen vond ie prachtig. Het dalen vond Zara trouwens ook mooi. Al die kleine huisjes en auto's...net madurodam.
De heenreis heeft Zara de hele tijd geslapen. De rij naast ons was leeg en daar mocht Zara lekker slapen.
Het hotel was perfect. Schoon, netjes, modern. Het eten was goed en er was een mooi groot zwembad. Daar was Owen dan ook niet uit te slaan. Echt een waterratje. Als het aan hem lag lagen we de hele dag in het water. Onder water zwemmen was zijn favoriet. We hadden hem de zwembewegingen een beetje voorgedaan en kwam telkens vragen hoe hij het deed. Dat deed ie prima...onder water.
Verder hebben we heerlijk gegeten en lekker op terrasjes gezeten.
Zara was een bezienswaardigheid tijdens deze vakantie. Mensen die haar op de foto wilden zetten, haar wilden vasthouden en wilden knuffelen. Dat ging ons toch af en toe wat te ver en wimpelden we ze maar af. De obers waren ook helemaal weg van haar en kwamen ook steeds even bij haar om met haar te spelen.
Owen deed het trouwens goed bij de dames...ja die twee blonde kindjes met hun grote blauwe ogen zagen ze blijkbaar niet vaak. Er waren ook overwegend oostblok'vrienden' en dat is nou niet altijd het meest prettige volk. Zo was er bij het zwembad ook een jochie uit (ik denk) Kazachstan en die bleef maar achter Owen aan lopen. Eerst speelden ze nog wel even met elkaar, maar dat ventje werd steeds opdringeriger en Owen vond het niet echt leuk meer. Toen hij hem ook steeds onder water drukte zei Edwin dat ie maar bij 'm weg moest gaan en nee moest schudden. Gelukkig zagen zijn ouders ook dat ie vervelend bezig was en riepen hem weg.
Op de dag van vertrek zouden we om 7.30 naar het vliegveld gebracht worden.
Om 7.45 was er nog geen bus. Bij navraag bij de receptie van het hotel werd er gezegd dat dat wel normaal was en het vaak wel een kwartier tot een half uur later werd. Toen er om 8 uur nog niemand was heeft de receptionist toch maar even naar de reisleider gebeld. Geen contact. Uiteindelijk kreeg ik om 8.15 die man aan de lijn en hij zou ervoor zorgen dat we opgehaald werden.
Om 8.30 kwam er een taxibusje aan en die had opdracht gekregen ons met spoed naar het vliegveld te brengen. Dat heeft ie dan ook gedaan. Waar je normaal bijna een uur over rijdt hebben we nu gedaan binnen 3 kwartier. Op 1 stoplicht na heeft hij alle rode stoplichten genegeerd en we hebben heel wat sluiproutes gehad. Om 9.40 stonden we bij de incheckbalie waar een enorme rij voor stond.
Bij de gate weer een controle met poortjes. Bij Owen ging dat poortje af en de norse douanemedewerking maande Owen dat hij er nog eens door moest. Het kind was helemaal in paniek en wilde er niet meer door. Hij hing brullend aan mijn been en vertikte het erdoor te gaan. Uiteindelijk is ie maar gefouilleerd.
Mede door ons is het vliegtuig uiteindelijk bijna een half uur later vertrokken.
Ondanks het terugreisdebacle hebben we een geweldige vakantie gehad. Jammer dat het zo kort was en het weer hier zo k*@# is.

